Strona używa cookies. Jeśli nie wyrażasz zgody na używanie cookies, zawsze możesz wyłączyć ich obsługę w swojej przeglądarce internetowej. Polityka Cookies Akceptuję

Bunt nastolatka? Są na to sposoby

Zrozum nastolatka

Gdy nasze dzieci dorastają, wszelkie relacje z nimi stają się niezwykle skomplikowane. To już nie są te małe, pocieszne i beztroskie brzdące, które jeszcze kilka lat temu sprawiały nam tyle radości. Pojawiają się pierwsze kłopoty, konflikty, czasem wydaje się nawet, że zaczyna nas dzielić emocjonalna przepaść. Czy naprawdę jest się czym martwić? Czy mamy do czynienia ze zwykłym młodzieńczym buntem, a może daje o sobie znać stary i nierozwiązywalny konflikt pokoleń?

Tagi: konflikt , nastolatek , relacje ojca z dzieckiem , relacje z nastolatką , wychowywanie dzieci

Zrozum nastolatka Bunt nastolatka? Są na to sposoby

Chyba wszyscy będziemy zgodni co do tego, że jednym z najtrudniejszych etapów w rozwoju naszych dzieci jest okres dojrzewania. To czas, w którym jak w soczewce skupia się cały zespół problemów, narastają konflikty, pojawiają się pierwsze poważne różnice zdań i domowe spory.

W tym czasie nawet najspokojniejszy dotąd dom może stać się areną prawdziwej międzypokoleniowej walki. My jako rodzice nie chcemy zaakceptować faktu, że nasze dzieci nie są już słodkimi smarkatymi aniołkami, które jeszcze niedawno w ogóle bez naszej kontroli nie wychodziły z domu. Tymczasem nasze potomstwo próbuje wszelkimi dostępnymi środkami wywalczyć sobie pozycję i odrobinę (a czasem znacznie więcej) wolności od naszych decyzji i władzy.

To prawda, że dorastające dzieci potrafią zajść za skórę. W ich życiu następują zmiany, których one same do końca nie rozumieją. Rodzina, rodzice czy dziadkowie schodzą na dalszy plan, najważniejsi stają się rówieśnicy - koledzy i znajomi. Nawet jeżeli wcześniej łączyły cię z dziećmi bardzo szczere i zażyłe relacje, to w czasie buntu będą się one dystansować, coraz więcej czasu spędzać z kolegami i koleżankami.

Oczywiście też na was, jako rodzicach będą wyładowywać swoją frustrację i złość. I tak zaczyna się walka: najpierw bitwa o pory powrotów do domu, później zaczynają cię niepokoić stroje, dziwny język, fryzury, towarzystwo, z którym się zadaje twoja pociecha. Nim się spostrzeżesz, wojna będzie trwała w najlepsze.

Najgorsze jest to, że wtedy każda próba interwencji czy też "usadzenia" daje odwrotny skutek od zamierzonego, wzmaga jedynie bunt i wrogość. Sytuacja jest tak delikatna, że nawet pytania o godzinę powrotu do domu mogą powodować złość i irytację, gdyż są odbierane jako zaborczość i zagrożenie dla osobistej wolności.

Największy błąd, jaki w tym momencie możesz popełnić jako rodzic, to wejście w ten konflikt z pozycji niewzruszonego autorytetu, z którym nie ma żadnej, nawet najmniejszej dyskusji. Twoje dziecko za wszelką cenę chce pokazać swoją indywidualność, dlatego nie ma mowy, by łatwo zrezygnowało z własnych ambicji. Jeśli chcesz osiągnąć chociaż minimalne porozumienie, powinieneś pamiętać o kilku ważnych sprawach.

Jak się zachowywać przy dojrzewającym dziecku:

1. Przede wszystkim przestań wygłaszać jednostronne monologi i wykłady. Staraj się traktować swoje dziecko jak partnera w rozmowie. Dzięki temu już na samym początku wytrącisz mu z ręki argument o zaborczości i złej woli, a poza tym w ten sposób będzie się wam łatwiej dogadać.

2. Nie podnoś głosu nawet w chwili wielkiego wzburzenia. Poniesiony głos oznacza jedno - nie mam zamiaru wysłuchać twoich racji. Jeśli oczekujesz od dziecka dojrzałości, sam ją wykaż.

3. Zamiast przerywać z pozycji wyroczni, pozwól się dziecku wypowiedzieć do końca. Nawet jeśli nie przekonują cię jego argumenty, pozwól mu przedstawić swoje racje. Jeszcze ważniejsze, byś nie komentował - tym bardziej prześmiewczo lub złośliwie - jeszcze w trakcie wypowiedzi drugiej strony.

4. Jeśli powiesz "nie i kropka", z góry przegrałeś. Nie chodzi oczywiście o to, byś dał sobą manipulować i godził się na wszelkie zachcianki "smarkacza", ale nie możesz mówić "nie bo nie". Ani to nie da pożądanego efektu, ani nie wzmocni twojego autorytetu jako rodzica.

5. Koniecznie zachowuj spokój. Jeśli to, czego oczekuje od ciebie twoje dziecko, na tym etapie jest dla ciebie absolutnie nie do przyjęcia, postępuj racjonalnie i sprytnie. Możesz powiedzieć na przykład: "To, co mówisz, jest interesujące, ale nie przekonałeś mnie jeszcze. Daj mi czas do namysłu, wróćmy do rozmowy za kilka miesięcy". To zadziała zdecydowanie lepiej niż złość i betonowe "nie".

6. Gdy czegoś zakazujesz, bądź przygotowany i miej argumenty na poparcie swoich tez. Wspomnij o tym, że się po prostu martwisz. Jeśli trzeba, wykaż się humorem, daj dziecku znać, że może na ciebie liczyć.

7. Nie używaj argumentacji typu "ja w twoim wieku". To zupełnie przeciwskuteczne. To utwierdzi twoje dzieci w przekonaniu, że go nie rozumiesz i nie chcesz zrozumieć. Nawet więcej, wywoła reakcję typu "cóż ta żywa skamielina sobie myśli, przecież świat przez ostatnie 20 lat się zmienił...”

Kluczem do właściwych stosunków w domu i to w dłuższej perspektywie powinno być umiejętne stawianie granic. Jeśli na coś kiedyś pozwalałeś, nie możesz teraz tego samego zabraniać. Pokaż konsekwencję. Nie warto też, zwłaszcza w imię świętego spokoju, od razu godzić się na wszystko, czego żądają dorastający młodzi, gdyż z każdym rokiem będą się pojawiać nowe sprawy i punkty zapalne, których obecnie nie bierzesz nawet pod uwagę. Warto wtedy mieć rozsądne pole do manewrowania i ewentualnych ustępstw.

Linki artykułu
Kopiuj link:
Skopiowano do schowka

Wklej link na stronę:
Skopiowano do schowka

 

Komentarze (0) / skomentuj / zobacz wszystkie

Gorące tematy

facebook
raporty
Raporty